Πολιτιστικό γεγονός: έκθεση ζωγραφικής Ιούνιος 2026

 Πάνε, πέρασαν δηλαδή, σαράντα χρόνια από την χρονιά που παντρεύτηκα (1985), εγώ ο «ξένος», Αθηναίος γαρ, μια όμορφη κοπελιά Σπαταναία.

Και ναι, ήταν όμορφη.

Και παραμένει όμορφη το 2026.

Έφερα λοιπόν τα δικαιώματα μου εδώ, στα Σπάτα, έκανα προκοπή, και μια πολύ σοβαρή επένδυση. Αγόρασα οικογενειακό τάφο! Στα Σπάτα.

Ελάχιστοι έμαθαν τι εργασία-εργασίες έκανα. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από το ότι η αισθητική μου, ο πολιτισμός μου, οι απόψεις μου για τη ζωή, επηρεάστηκαν ελάχιστα από το περιβάλλον των Σπάτων μέχρι και το έτος 2004.

Έζησα τις περισσότερες ώρες και ημέρες (πρωί) στην Αθήνα μέχρι και το 2011 που εργαζόμουν ως φωτογράφος και συντάκτης τεχνολογίας.

Από πολύ νωρίς (νεαρός 15-16 ετών) με τράβηξαν: η ζωγραφική (1965), η μουσική (1966), ο κινηματογράφος (1965), η πρώτη μου αγάπη η φωτογραφία (1967), και οι υπολογιστές (1977).

Επέζησα της κρίσης όταν ενσωματώθηκα σε μεγάλη εκδοτική επιχείρηση από το έτος 1995. Με λίγα λόγια, έφευγα το πρωί για εργασία στο κέντρο της Αθήνας, και επέστρεφα αργά το βράδυ. Παρέα μου για 25 χιλιόμετρα το πρωί; Ήταν το τρίτο πρόγραμμα και: «Τα τραγούδια της γης»!

 Έκανα συχνά ταξίδια για ρεπορτάζ στο εξωτερικό (εκθέσεις και εταιρικές παρουσιάσεις) πετώντας άγρια χαράματα στα σύννεφα, από το El Vel….

Τα βράδια, όταν δεν ήμουν σε αποστολή, έγραφα και διάβαζα (μετά μουσικής φυσικά) για τα άρθρα και τις έρευνες που μου αναθέτανε. Το λιγότερο ένας μήνας εργασίας εκτός ωραρίου, ήταν απαραίτητος για κάθε έρευνα και συγγραφή του κάθε άρθρου (1 σελίδα για άποψη μέχρι 15 σελίδες για συγκριτική δοκιμή, περισσότερες για ειδική έκδοση).

Διάβασα και μερικά βιβλία για δημοσιογραφία για να γίνω καλύτερος.

Αρχικά, ήμουν αυτοδίδακτος φωτογράφος, έγινα και δημοσιογράφος. Αποκλειστικά όμως έγραψα άθρα για ότι έχει σχέση με τη φωτογραφία, και μόνο αυτή. Τελικά μου ανάθεσαν τη διεύθυνση σύνταξης για τη ψηφιακή φωτογραφία που σύντομα κυριάρχησε της αναλογικής και των αλάτων αργύρου.

Με απόλυσαν το 2011 με τα μνημόνια και τη πτώχευση της εταιρίας.

Ωστόσο, η μετάβαση από το φιλμ στον αισθητήρα πήρε πάνω από 15-20 χρόνια, πράγμα που με βοήθησε σημαντικά στο να φτάσω στην σύνταξη. Άσχετα αν όλα στράβωσαν στο τέλος με τα μνημόνια, τις απολύσεις και τις περικοπές, εργάστηκα, και με τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες το χάρηκα και άντεξα.

Η αλλαγή. Τις όποιες ελεύθερες ώρες, θυμάμαι τώρα, άρχισα από το 2001-2002 να βοηθάω κατά δύναμη και γνώση στις ελιές μας. Ως φωτογράφος λάτρευα και λατρεύω το Ελληνικό φως, το γαλάζιο ουρανό, τη φύση, τα δέντρα, τα σύννεφα.

Με λίγα λόγια; Έζησα και αγάπησα το κάμπο μας, (όπως και όλη την Ελλάδα που φωτογράφιζα παλιά για τον ΕΟΤ).

Αυτό άλλαξε ξεκάθαρα τη ζωή μου και την «αισθητική» μου σχετικά με το περιβάλλον του τόπου μας.

Ένα διάστημα, είχα μια μοτοσικλέτα τύπου Trial, του Ισπανικού εργοστασίου Montesa , μια Cota 348 Treil για όσους γνωρίζουν.

Με αυτή τη κατασκευαστικά, απέριττη μηχανή, ανακάλυψα διαδρομές ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ φυσικής ομορφιάς, από το κάμπο μας μέχρι τη κατακαημένη τη Πεντέλη, τους αμμόλοφους της Λούτσας, την Αγία Κυριακή που κάηκε και αυτή, τη Βραυρώνα, μέχρι το Πόρτο Ράφτη, κλπ.

Νομίζω πρέπει να καταγράψω εδώ το πώς σχηματίστηκε (κατά κάποιο τρόπο) η αισθητική μου. Έτσι, έχω παρακολουθήσει αμέτρητες κινηματογραφικές ταινίες, έχω δική μου συλλογή με σημαντικές ταινίες, έχω δει έργα σε κινηματογράφους, στη κινηματογραφική λέσχη, σε αίθουσες τέχνης (Αλκυονίδα και Στούντιο), και σε ειδικές προβολές.

Παρακολούθησα για τρία χρόνια (1967~1970) μαθήματα ελεύθερου σχεδίου, γραφιστικής, ζωγραφικής, τεχνικού σχεδίου, χαρακτικής, σχεδιασμό γραμμάτων, σκίτσο κλπ.

Έχω τραβήξει αμέτρητες φωτογραφίες τόσο για εργασίες, όσο και για δική μου απόλαυση και χαρά δημιουργίας, έχω μια συλλογή από σχεδόν 50.000 ψηφιακές φωτογραφίες με έργα ζωγραφικής τέχνης,  αλλά και πάνω από 75.000 φωτογραφίες μεγάλων γνωστών αλλά και άγνωστων φωτογράφων.

Για τρία χρόνια έδωσα και μαθήματα φωτογραφίας στο σύλλογο γυναικών των Σπάτων, κάναμε και τρεις εκθέσεις και γενικά περάσαμε πάρα πολύ όμορφα.

Οι πληροφορίες για εμένα αρκούν τώρα.

Αλλά, όλα αυτά πέρασαν αφήνοντας μια γεύση απογοήτευσης και πίκρας για το σημερινό πολιτιστικό μας επίπεδο και το πόσο αβοήθητος είναι ο λαός της πόλης μας στο να βρει ενδιαφέροντα και να κατανοήσει την ελευθερία που μπορεί να του προσφέρει μια δική του καλλιτεχνική δημιουργία….

Αρχικά, η πόλη μας, τo χωριό μας για τους Αθηναίους, ή τους ξένους, είχε αρκετή ζωή και δικό του χαρακτήρα! Είχαμε κίνηση στα μαγαζιά, η «αγορά» μας δεν είχε σκονισμένες και σκοτεινές βιτρίνες, είχαμε και κινηματογράφο. Μα, έγινε video club, και τελικά; Έκλεισε.

Έκλεισε, όπως και τα περισσότερα μαγαζιά, και οι βασικές τράπεζες (έμεινε η Εθνική). Έφυγε και ο ΟΤΕ, και ο ερασιτεχνικός τοπικός ραδιοσταθμός.

Εξ αρχής στη ζωή της πόλης κυριαρχούσε το τριήμερο Πέτρου και Παύλου. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις για το τριήμερο, το στιφάδο, οι φωτιές, τα κρεμμύδια, οι ομαδική προσφορά εργασίας για τους άγιους και τη παράδοση, οι λαϊκοί παραδοσιακοί χοροί, κάποιες εκθέσεις, ενδιαφέρουσες ομιλίες, εκδηλώσεις τις απόκριες. Ωστόσο, όλα επαναλαμβανόμενα και στηριγμένα στις παλιές παραδόσεις, οι παλιοί φεύγουν ή έφυγαν, και οι νέοι;

Κι όμως, ο τόπος μας είχε σημαντικές παρουσίες που όπως όλοι οι καλλιτέχνες μας έφυγαν έχοντας αφήσει ένα εθνικό αποτύπωμα, ευτυχώς.

Οι νέοι, λιγοστεύουν, ελάχιστα λαμβάνουν ως αισθητική τροφή από το σύστημα. Όμως, είναι σίγουρα περισσότερες οι δυνατότητες από την εποχή μου 1965-1966 όταν γλύτωσα από το καταπειστικό εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς καμιά αναφορά στη τέχνη και την αισθητική, πέρα από τα αρχαία (καθαρεύουσα), και το Παπαδιαμάντη.

Σήμερα υπάρχει ο παγκόσμιος ιστός, που παρά τις διαφημίσεις και τη τεχνητή νοημοσύνη, προσφέρει πληροφόρηση, αλλά και παραπληροφόρηση ασκώντας έτσι τους νεώτερους στη συστηματική και σημαντική αξιολόγηση και διασταύρωση της προσφερόμενης πληροφορίας. Για παράδειγμα κατά γενικότερη αποδοχή η φωτογραφία, ειδικά η ψηφιακή, έχει τελματώσει καθώς κανένα κινητό τηλέφωνο δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως μια dSLR, ή μια SLR με φιλμ. Το φιλμ πολύ δύσκολα θα βρεθεί σήμερα και ακόμη ποιο δύσκολα θα γίνει η επεξεργασία. Το έχω ζήσει και αυτό πρόσφατα, ένα χρόνο πριν. 

Η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία της κινητής τηλεφωνίας και του «έξυπνου» τηλέφωνου, είναι μια πραγματική παγίδα για την όποια αισθητική και πολιτιστική εξέλιξη της κοινωνίας.

Οποιοδήποτε νεωτεριστική προσπάθεια γύρω από τέχνη και αισθητική η συντηρητική κοινωνία δίχως ενδιαφέρον και φροντίδα δεν κατάφερε να την κατανοήσει. Όχι πως δεν έγιναν κάποιες προσπάθειες, αλλά όπως λένε:

-«ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη».

Και να που φτάσαμε στη σημερινή μας έκθεση ζωγραφικής (22/06/2026~24/06/2026).

Οι σημερινοί εκθέτες, εκθέτουμε τα έργα μας στον όμορφο αυτό χώρο για μόλις τρεις (3) καθημερινές-εργάσιμες ημέρες, (και όποιος έρθει).

Και δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο για πολιτιστικές εκδηλώσεις γιατί όποιος εκθέτει; απλά εκτίθεται.

Όπως και να το κάνουμε, θέλει τόλμη η έκθεση στη κρίση του κοινού.

Και του χρόνου λοιπόν να έχουμε, απαρτία, να σας δουμε πάλι.

Ιωάννης Γλυνός

21/06/2026

24/06/2026

Πήγαμε τελικά πολύ καλά, ήρθε ο κόσμος, άρεσαν τα έργα, κουραστήκαμε ωστόσο αλλά ήταν όμορφα, είπαμε και του χρόνου. Εγώ; θα ήθελα να έρθουν και μαθητές.

Στη συνέχεια οι φωτογραφίες....